агульныя вынікі хай падводзяць нашчадкі пасьля таго, як я ўжо памру, а я пакуль што не адчуваю, што дайшоў да нейкага чэкпойнта, і рады гэтаму, у прынцыпе.

З 2010, каго гэта тычыцца! ;)

хто як, а я ўжо пачаў сустракаць НГ. але як звычайна не бачу ў зьмене датаў, хоць бы і сканчаюцца зараз ужо нулявыя гады дваццацьпершага стагоддзя, нічога экстраардынарнага.
паколькі зараз я трохі п'яны, спадзяюся, што ў апошні працоўны дзень году, то бок сёньня, можна будзе з чыстым сумленьнем займацца пракрасьцінацыяй (о, нарэшце я ўжыў гэтае слова ў ЖЖ) і нічога за гэта ня будзе.
"хросны бацька" з after-party мне спадабаўся, але кіно не зайшло. і я ўдзячны лёсу, што жыву не ў пачатку XX стагоддзя, а ў часы інтэрнэту, мабільнікаў і кампутарных спецэфектаў. хаця думаю, што ў сярэдневеччы я б таксама сябе знайшоў.
варта сказаць, што brazgotka выглядае афігенна, і яе вобразу дужа пасуюць шляпка і тонкія цыгарэты.
агулам я вельмі рады, што знаёмы з кучай класных людзей, з часткай якіх мо з паўгадзіны таму піў піва. на гэтым выпіваньні піва прыйшоў да меркаваньня, што ў 2010 трэба будзе вярнуцца ў ЖЖ hondurazian, бо гэты нік клёвы і харазматычны. так што зараз вы чытаеце апошні запіс urban_survivor. ці адзін з апошніх. з чым вас і віншую.

усё, я спаць.

UPD: а яшчэ я даведаўся, хто аўтар "Зянон-хопу", але нікому не скажу.

UPD2: ого, а мяне чытаюць праз rss. навіна, аднак.

Частку ўчорашняга вечара правёў у кампаніі пяці дзеўчын. Калі запрасілі, падкінуў манетку, і яна паказала, што трэба пагадзіцца. Ня ведаю, зь якімі мэтамі мяне выцягнулі туды, але пачуваўся ня дужа камфортна, па праўдзе.

Паглядзеў кіно Спайка Джонза "Where The Wild Things Are". Гэтыя wild things атрымаліся ў фільме вельмі кранальнымі:


Вяртаньне зімы спрыяе падвышэньню лібіда і росту рамантычнага настрою. Зараз я зусім неабаронены ад разнастайных спакусаў амурнага характару. Спадзяюся, што гэтым ніхто не скарыстаецца.

старыя мае паступова асвойваюць інтэрнэт: бабуля шукае кулінарныя рэцэпты і глядзіць ролікі на ютубе, дзед учора гуляў у шашкі анляйн.
я вельмі рады, што лёс забясьпечыў мяне гарадзкімі дзедам і бабуляй — зь імі лёгка знайсьці агульную мову. :)

калісьці ў студэнцкія гады (год шесьць таму) я напісаў калядную гісторыю пра тое, як хлопчык-алігафрэн выпадкова забіў сантаклауса, які зрэшты быў зусім і не сантаклаус, а звычайны бомж.
хацеў было яе трохі дапрацаваць і выкласьці, але не вырашыўся па пэўных прычынах этычнага характару, бо гэта занадта трэшавы трэш, а праз паўтары гадзіны Раство ўсё-ткі, сьвята сакральнага характару і для кагосьці вельмі важнае.

Вельмі правільна зрабілі паказ «Андэграўнду» Кустурыцы непасрэдна ў "андэграўндзе", то бок у «Цэнтр-відэа», што на трэцім падземным паверху «Сталіцы».
Бо калі выходзіш пасьля 2 гадзінаў 40 хвілінаў бесперапыннай плыні абсурду, мудрагелістых метафар пра жыцьцё і сьмерць, вайну і мір, праўду і хлусьню, і цыганскіх матываў Горана Брэгавіча на паверхню па спыніўшыхся эскалятарах, літаральна адчуваеш крывізну прасторы-часу і справядлівасьць тэорыі адноснасьці.
Прайшло толькі 2 г. 40 хв.? Не дзень, не месяц, не дваццаць год? Няўжо?
І едучы ў мэтро да хаты за гадзіну да поўначы, глядзіш на людзей навокал так, нібыта адкрыліся табе нейкія эзатэрычныя веды — зьявіўся анёл і сказаў, што ты народзіш божага сына, прыблізна ўсё так. Карацей, нейкая суцэльная лізергінавая кіслата ці грыбы-псылацыбы.

***
Ніколі б не падумаў, што мае здольнасьці да вэрсыфікацыі калі-небудзь могуць спатрэбіцца для мэтаў рэклямы і маркетынгу. А спатрэбіліся... Прыдумаць рэклямны слоган, кароткі, ёмкі і ў рыфму не нашмат прасьцей, чым літаратурна перакласьці якую-небудзь паэму, толькі што патрабуе менш часу.

***
Адвозіў дакументы кліенту. У сотцы бабка скардзілася ўсім пасажырам на кіроўцу за тое, што ён у сваёй кабіне павесіў куртку так, што ёй засланяла агляд, казала, што трэба паклікаць міліцыянта, каб ён зрабіў кіроўцы вымову. З сарказмам параіў ёй напісаць адразу ліст прэзыдэнту з просьбай аб растрэле небаракі-кіроўцы. Яна на поўным сур'ёзе адказала, што абавязкова напіша.
Блін, як увогуле можна паважаць старасьць у асобе такіх старых, хворых на маразм?

Цяпер грае: Kyle Broflovski & Jesus - The Lonely Jew On Christmas | Powered by Last.fm

Паглядзеў ноччу кэмеранаўскага «Аватара», не ў кінатэатры, праўда, а спампаваную з торэнтаў экранку. Ананімусы кажуць, што варта дачакацца 3D-паказу ў “Кіеве”, што адбудзецца у другой палове студзеня, — я напэўна схажу, але мне і так вельмі спадабалася, хоць напоўніцу ацаніць грандыёзнасьць кампутарнай анімацыі не мог.
Клёвая фішка той экранкі, што пры расейскім дубляжы тытры з перакладам з мовы пандорцаў былі па-ўкраінску.
З нагоды позьняга прагляду менавіта гэтага фільму сьнілася кіно пра мутантаў, толькі што зь меньшай колькасьцю спецэфектаў.

***
Ранкам Бася скінула кактус з падваконьня і, адчуўшы сябе ці то вінаватай, ці то пакрыўджанай, схавалася пад ванну, дзе напэўна сядзіць і дагэтуль.

***
На працы мяне зараз абазвалі ботам (у сэнсе bot, а не boot), бо ў той навагодняй флэшкі, што я разьмясьціў учора, ужо over 9000 паказаў.

***
а вось тут: http://www.zooborns.com/ — можна паглядзець, як выглядаюць дзеці розных жывёл.

учора паклаў на аўтар канцэрт nrm, гульню ў cx і дзьве пляшкі лекаў ад прастуды і меланхоліі (якія зрэшты спажыў з большага самастойна) дзеля таго, каб злавіць дужа банальны на мой погляд інсайт:

усё ёсьць шлях і ўсе мы шляхцічы на гэтым шляху.

то бок ня важна, прадмет, істота, ляціць ці стаіць, застыгныўшы, ён/яна/яно/яны/я/ты/вы/мы рухаемся па пэўнай ці метафарычнай траекторыі зь небыцьця, ад дому, каб зноў патрапіць у небыцьцё, вярнуцца да дому, ад прачынаньня да засынаньня і наадварот, кожнае імгненьне, дзень і ноч, тыдзень, месяц, квартал, год, вечнасьць нарэшце. але ня мае значэньня гэтая кропка вяртаньня, навяртаньня, яна ж кропка сыходу, бо гэта толькі пачатак і канец, перадумова і вынік, альфа і амега, а важны не рэзультат, а працэс: бэта, гама, дзэта, лямбда, пі, ро, сігма, таў і іншыя літары і чэкпойнты гэтай дарогі...

upd: перачытаў, прыйшоў да меркаваньня, што бальзам беларускі ўсё яшчэ дзейнічае, хаця столькі часу прайшло.

upd2: задумаўся, ці слушна зводзіць шлях і шляхту да агульнай этымалогіі, ці гэта проста супадзеньне і філалагічная містыфікацыя. але ўсё-ткі вайна — таксама дарога, а дарога — вайна, таму пофіг.

upd3: такія дурацкія плыні сьвядомасьці я і сам ніколі не камэнтую. właśnie co tu można powiedzieć? nic.

upd4: от жаж, знайшлося людзям, што сказаць. :)

Цяпер грае: Marlene Dietrich - Ich werde dich lieben | Powered by Last.fm

( мужык павінен... )

Было дзіўнай прыемнасьцю пабачыць у нядзелю на занятках па танцавальна-рухавай тэрапіі jollia. Зрэшты, яе пытаньне, чаму я туды хажу, то бок якія ў мяне праблемы, дагэтуль уводзіць мяне ў стан глыбокай задуменнасьці, бо я насамрэч ня ведаю, якія ў мяне праблемы, і гэта, напэўна, і ёсьць мая праблема :)

reaktivny_puz і сатаварышы — вялікія малайцы па поваду... м-м... мерапрыемства пра Цоя і яго сьцяну ў тую ж нядзелю. Мае ім рэспекты.

А, агулам, калі не лічыць першага нечаканага месца ў РэдЛайне і ўсяго вышэйнапісанага, выходныя пачаліся з алкагольнага ап'яненьня і прайшлі з большага ў сьне.

P.S. І як бы жудасна гэта не гучала, заўтра ў мяне будзе доступ да інтэрнэту і дома — на БайФлае мне далі мадэм з антэнкай у пакеціку з пупырышкамі.

Цяпер грае: Green Day - Boulevard of Broken Dreams | Powered by Last.fm

Хадзіў зараз на паштамт адпраўляць чарговую паштоўку па посткросынгу.
Перада мной у тое ж вакенца стаяла дзеўчына з торбай "Будзьма" і набывала маркі. У мяне адразу ж у галаве шчоўк — таксама посткросынг — пра што я і пацікавіўся і атрымаў станоўчы адказ.
Набыў маркі, наляпіў на канверт, кінуў у скрыню і пайшоў назад на офіс — і на палове шляху вырашыў вярнуцца і пазнаёміцца, бо перасячэньне асабістых дыскурсаў у пляне глябальнага абмену паштоўкамі і грамадзкай кампаніі "Будзьма" чым не добрая нагода для знаёмства...
Выявілася, што завуць яе Ксюша і ў ЖЖ яна algerda_plater — я так напрасткі і запытаўся, ці ёсьць у яе ЖЖ. I хоць гэты нік гэты чуў упершыню, у нас зь ёй, вядома ж, апынулася да халеры агульных франдоў.

Вось такая кароткая гісторыя адной віртуалізыцыі...



Зрэшты, у наш час завіртуаліцца значна прасьцей чым разьвіртуаліцца. Ці гэта мне толькі падаецца?

Хацеў бы і я быць зоркай БелЖЖ, хаця б на тыдзень, але не, не хапае мне пасіянарнасьці. :)

UPD: а падумаўшы, не хацеў бы.

На днях прачытаў раман «Ідыёткі» аўтарства toma_lisitskaya, які дала мне julia_9103396. Ня гледзечы на двухтомны аб'ём, чытаецца вельмі хутка і амаль што залпам. Першая частка зайшла на ўра, другая месцамі выклікала лёгкае раздражненьне, але, у прынцыпе, усё добра. Гэтакі мікс «Minsk, je t'aime» і «Sex and the City» у літаратурным фармаце.
Адзін ляп, які паказаў, што аўтарка насамрэч вельмі даўно езьдзіла на мэтро, і выклікаў саркастычную ўсьмешку, быў у эпізодзе, калі адна з галоўных гераінь едзе ў гэтым самым мэтро, і там аб'яўляюць: "Наступны прыпынак — Парк Чалюскінцаў".

---

У пятніцу быў на кватэрніку Крыса aka Аляксея Шыраева, што праводзіўся у рэзыдэнцыі innerika. Слухаў яго другі раз у жыцьці, а сольна, без «Доходяги-бэнд», увогуле ўпершыню. Некаторыя песьні зачапілі так, што спадобіўся нават напрыканцы імпрэзы набыць альбом. Але байкі, якія Крыс распавядаў паміж песьнямі, зачапілі больш.

---

З суботы на нядзелю мая каманда заняла другое месца ў «Точках», у многім дзякуючы маральнай і інтэлектуальнай падтрымцы branislavawna. Задумаўся было, як бы зацягнуць яе ў гэтую сэкту, але ўрэшце вырашыў, што не буду. :)

---

У нядзелю alesia_ra адкрыла мне сьвет цялесна-арыентаванай (танцавальна-рухавай) псіхатэрапіі. Не магу сказаць: "І як я жыў раней без гэтага?" — то бок жыў сабе і жыў бы далей, але павесяліўся я там уволю і ўражаньні самыя што ні ёсьць пазытыўныя.

Tags: lytdybr

( Аксана&Дзіма )

( ... і астатнія )

Цяпер грае: The Beatles - Sgt. Pepper`s Lonely Hearts Club Band | Powered by Last.fm

А на Месяцы няма школ, І войнаў няма — далібог. Там кожнаму госьцю накрыюць стол, І нарэжуць смачны пірог. А на Месяцы алені жывуць, І іх не зьбіваюць машыны. Трэба ў вочы ласкавыя іх заглянуць, Каб не хварэць на ангіну. На Месяцы ты не прамочыш ног, І там не паміраюць таты. Як у Ноя, ва ўсіх там хаця б ганок, А парасонаў няма там. А на Месяцы цмокаў шмат, З гладкай лускаю залацістай. Але чаму ж, чаму ж, адкажы мне, брат, Месяц той так ад нас неблізка?

O mėnulyje nėra mokyklų Ir mėnulyje nevyksta karas, O mėnuly - daug valgyklų, Kur nemokamos bandelės. O mėnulyje gyvena elniai, Jų nenumuša mašinos, Kai jie žiūri šitaip švelniai, Net vaikams nėra anginos. O mėnulyje nešlampa kojos Ir mėnulyje nemiršta tėčiai, Ten kiekvienas pats sau Nojus, Ten visai nereikia skėčių. O mėnulyje yra drakonų, Juos paglostyti gali, Bet kodėl, kodėl gi, broli, Tas mėnulis taip toli?

mp3

Tags: pierakład, tvorčaść, вершы, песьні
Цяпер грае: Алина Орлова - Menulis | Powered by Last.fm

Вось такі памятны знак я сфоткаў у жніўні на агляднай пляцоўцы ў Марыінскім парку Кіева:


карцінка клікабельная

Хто скажа, што тут было пачаткова напісана, атрымае прыз: раман «Листи до полковника» Яни Дубинянськой.

UPD: polar_bird адказаў, што там было напісана, але паколькі ён сам з Кіеву і кніжка яму непатрэбная ды й адказ быў прыблізны, то ў вас яшчэ ёсьць шанцы.

UPD2: Бадай, спрашчу задачу. Тэкст надпісу ўзнаўляць ня трэба. Проста адкажыце, дзеля чаго гэты мармуровы камень з бронзавымі літарамі там быў пакладзены. (гэтую інфармацыю выгугліць сапраўды прасьцей)

UPD3: Абсалютна дакладны адказ дала irisation: Цей наріжний камінь встановлено на відзнаку початку робіт зі спорудження монумента соборності України в місті Києві.

большую частку грошай я марную на кнігі, бо чытаць іх з манітора не люблю. надыйдзе час, і я прадам тэлевізар, які я і так гляджу вельмі рэдка, каб набыць што-небудзь пачытаць.

сёньня ўзбагачуся на чатыры кніжкі: адну мне толькі што прынесла lavitae («Long Way Round» by Ewan McGregor & Charley Boorman) — балазе, што бясплатна — і яшчэ тры замовіў на vilka.by (уразіўшыся першым раманам Іржы Грошэка «Лёгкі сьняданак у ценю нэкропаля», захацеў пачытаць усе астатнія)

а так, я чытаю заўсёды, калі выдаецца магчымасьць, і амаль што заўгодна: ад глямурных часопісаў да слоўнікаў і энцыкляпедый.

мне тут па працы паставілі задачу сфармуліраваць прапанову па прасоўваньню сайту Польскага Інстытуту ў сацыяльных сетках.
самае прыкольнае, што праектам па вэбдваноль-маркетынгу (ці як яго слушна назваць?) я займаўся якраз перад прыходам на Astronim*, але не знайшоў паразуменьня са сваім тагачасным кіраўніцтвам.
усё ў жыцьці паўтараецца, і ў мяне зьявіўся шанец паспрабаваць яшчэ раз. паглядзім, што атрымаецца.

Tags: працоўнае

вось такім прыгажунчыкам я быў на глямурнай вечарыне ў Мон-кафэ ў ноч з кастрычніка на лістапад:



чарговы раз упэўніўся, што клюбныя вечарыны — гэта зусім не маё.

Цяпер грае: Agrupacion Cariño - La cumbia de la influenza | Powered by Last.fm

пазьдзеквалася над гарбузом kvetsen
фоткаў я — атрымаўся неблагі кліпарт

Цяпер грае: Ляпис Трубецкой - Ружовыя акуляры | Powered by Last.fm

( karotki fotakomiks )

Цяпер грае: Da Vinci - Каханне не ўзнікла | Powered by Last.fm