 |
|
|
|
|
|
|
У суботу чагосьці мяне торкнула паехаць на чыгуначны вакзал памяняць 50 баксаў, і там я выпадкова сустрэў ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif) reaktivny_puz, які прапанаваў мне скокнуць з парашутам. Я пагадзіўся, амаль не раздумваючы. Але скокнуць нам так і не давялося, бо надвор'е нялётнае і людзей з суіцыдальным крызісным настроем у аэраклюбе на Баравой аказалася дужа да халеры. Потым быў начны аДрыЎ у велакатэгорыі. Згулялі няблага, не дабраўшы толькі двух ачкоў да ўваходу у топ-10. Але, пакуль я ехаў на старт, пасьпеў пераляцець праз стырно, пераблытаўшы пярэдні тормаз з заднім, і добра зсадніўшы левае калена, правую далонь і перадплечча. Сёньня адчуваю сябе доктарам Хаўзам, адно толькі, што няма кійка і вікадзінам ніхто не пачастуе. Tags: sport-life
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Зь неба сьцяною ліецца дождж, Але ня будзе бясконца ліць. Як нарадзіўся, так і памрош, Што наогул тут можна зрабіць: Дасягнуць перамогі ў тысячах бітваў, Але ўсю прайграць вайну; Быць любімым тысячамі жанчынаў, А кахаць неўзаемна адну. Азірніся навокал сябе — Дзе адказ на пытаньне знайсьці: Быць нам у радасьці ці ўсё-ткі ў журбе Па гэтым дзіўным жыцьці? Цяпер грае: Разбітае сэрца пацана - Розавы Закат | Powered by Last.fm
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
А я ў дзяцінстве насамрэч лётаў на самалёце
зь Менску ў Сочы, здаецца.
Я помню вялізныя абшары СССР, што аглядаў зь ілюмінатара.
А потым у Сочы, на цеплаходзе, вецер зьдзьмуў у мора маю панамку,
і, як мне сказалі, яе забралі дэльфіны -
і мне было вельмі шкада, я плакаў у розгалас,
а што вы хочаце — дзіцёнку было тры гады -
і мне было пофіг на абшары вялікай савецкай радзімы
і на самалёт, на якім я над імі ляцеў.
Зрэшты, сёньня мне пофіг і на тую панамку...да паэтычнага флэшмобу пра самалёты
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Учора адкрыў купальны сэзон. З аднаго боку, уважаючы на выбрыкі надвор'я апошніх гадоў, ён, магчыма, ужо хутка закончыцца, а я вось толькі распачаў, але зь іншага, летась я закрыў яго толькі ў сьнежні, так што ўсё яшчэ наперадзе. Вось пасьлязаўтра едзем на карпаратыўны адпачынак на Браславы падалей ад пыльнага гораду і ўсякіх днёў нежалезнасьці, і, хаця сіноптыкі абяцаюць там дажджы, я спадзяюся, што ўсё будзе крута. Сёньня яшчэ пераехалі на новы офіс — трэці за 13 месяцаў маёй працы ў любімай канторы, і зусім побач зь першым, лічы амаль там жа. Вялікімі перавагамі гэтага офісу над папярэднімі зьяўляецца наяўнасьць душу (у бліжэйшай пэрспектыве) і наяўнасьць гаўбца, на які можна выйсьці і пацягваючы каву зь філіжанкі і тытунёвы дым з цыгарэты, бессаромна зазіраць у дэкальтэ дзяўчын, праходзячых па вуліцы Карла Маркса ў гэтыя сьпякотныя дзянькі. Ну і агулам, віды тут не тое, каб прыгожыя, але нічога: ( гарызонт бязбожна завалены )Я б тут жыў.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Мы доўга йшлі да гэтага і ўрэшце дайшлі!!! Дужа ўсьцешаны, што на гульне "без штабу" са статусам міжнароднай і ўсебеларускай, штаб ўсё-ткі месцамі быў вельмі дарэчы і зрабіў свой унёсак у перамогу каманды "Отдыхаем". Дзякуй камандзе, супернікам і арганізатарам! І асаблівы дзякуй reaktivny_puz за важкую дапамогу ў штабной працы. *** Паглядзеў учора БТ і Euronews пра ход малочнай вайны. Па стылістыцы БТ пра Расею зараз такое ж, як заўсёды пра "нашых адмарозкаў", ну і агулам ўсё там кшталту «Акеанія ніколі не ваевала з Эўразіей» і "пяцімінутак нянавісьці" з оруэлскага "1984", але дзіка дастаўляе. *** Чо там цікавага на B2gether было? *** Айда хто-небудзь на ровары да мяне ў каманду на нядзельны "оТрыВ". Tags: Biełaruś, encounter, БТ
Цяпер грае: Queen - We Are the Champions | Powered by Last.fm
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Апантанасьць фрэндстужкі псіхадэлічным сьпевам пра чароўнага кроліка выклікае ў мяне трывогу, бо, паслухаўшы і паглядзеўшы адзін раз, я дагэтуль пад уражаньнем, што гэтая песьня — пра сьмерць і канец сьвету, а хлопчык з вар'яцкім агнём у вачох — прарок Апакаліпсісу. Хаця, зь іншага боку фан-клюб Канца Сьвету - у гэтым нешта ёсьць. Я сам у прынцыпе не супраць на ім папрысутнічаць; вяртаньне да касмалагічнай сінгулярнасьці, да ноліка, што малюе кролік, — грандыёзнае відовішча, напэўна. Цяпер грае: Алина Орлова - Lijo | Powered by Last.fm
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Так даўно, што я ўжо забыўся,
Закахаўся ў дзеўчыну адну.
Бляск вачэй і трывожны грукат сэрца
Для мяне тады былі ў навіну.
Кахаць казку так балюча,
Хоць ня бачу ў гэтым плён,
Мне няважна, калі нават звар'яцею,
Бо на мне і так праклён.
Дзень увесь у звадах, спрэчках, сварках.
Ноч змывала ўпікі і дакор.
І ніхто ня мог такі навесьці смутак,
І ніхто ня мог узьнесьці так да зор.
Я ня ведаў, што было са мною
Як раптоўна зь ёю лёс разьвёў
Я цяпер паўсюль яе шукаю
Як знайду, пачнем мы ўсё наноў
Кахаць казку так балюча,
Хоць ня бачу ў гэтым плён
Мне няважна, калі нават звар'яцею,
Бо на мне і так праклён.Цяпер грае: Arina - Ядерная война | Powered by Last.fm
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Рэдка знаходзяцца людзі, якія кажуць мне ўсё, што пра мяне думаюць, асабліва, калі думаюць негатыўна (ну і пазітыўна таксама, але фіг зь ім), але ўсё-ткі знаходзяцца. Няважна, што прывяло іх да такіх думак: выпадковыя памылкі, нейкія ўласьцівасьці майго альбо іх характару ці надвор'е за вакном.
Тым ня менш часам выходзіць з плыні жыцьцёвага спакою і эмацыйнай раўнавагі можа быць вельмі карысным, толькі нажаль гэта можа прывесьці да спантанных і не дужа абдуманных рашэньняў, аб якіх можна потым пашкадаваць, але назад іх ужо не павернеш. Ды й з гэтымі шчырымі і добрымі па сутнасьці людзьмі пасьля такога лёгкага ці цяжкога стрэсу неяк зусім не хочацца камунікаваць.
Настрой ні к чорту.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
папярэдняе